Koning Ouf I kijkt ieder jaar uit naar zijn zelfbedachte verjaardagscadeau: een willekeurige onderdaan laten executeren. Dit jaar valt de keuze op de brutale marskramer Lazuli. Maar, hofastroloog Siroco waarschuwt de koning: Oufs ster is nauw verbonden met die van Lazuli. Dus als híj́ sterft, sterft Ouf. Dat laat de majesteit natuurlijk niet gebeuren: Lazuli’s leven wordt koste wat kost beschermd. Hij wordt flink in de watten gelegd en mag uiteindelijk zelfs trouwen met de prinses!

Dit absurde gegeven vormt de basis van L’Étoile: een geestige, maatschappijkritische opera. Deze Opéra Bouffe laveert tussen luchtige komedie, zwarte humor en scherpe satire. Chabriers muziek is even verrassend als het plot: een speelse mix van sprankelende melodieën, impressionistische tinten en onderhuidse duisternis, waarin de invloed van Jacques Offenbach doorklinkt en zelfs vooruit wordt gewezen naar Kurt Weill. Met muzikale vondsten zoals een ‘kieteltrio’ en een ‘nies-aria’ weet Chabrier perfect de gekheid van macht en menselijke dwaasheid te vangen.

Is L’Étoile een sprookje? Een politieke parodie? Existentiële satire? Het is alles tegelijk. Het houdt ons in ieder geval een lachspiegel voor, waarin de willekeur van macht, de zotheid van het lot en de vergankelijkheid van het bestaan op scherpzinnige wijze worden blootgelegd.

Regisseur Matthew Eberhardt brengt dit unieke verhaal met veel enthousiasme tot leven. Hij roemt L’Étoile als ‘briljant muziektheater’. Met zijn veelzijdige ervaring in toneel, en muziektheater kijkt hij ernaar uit het publiek kennis te laten maken met de bizarre en soms pijnlijk herkenbare wereld van Chabriers eerste grote opera.

Orkest Philzuid verzorgt de muziek in L’Étoile onder leiding van de Franse dirigent Nicolas Krüger.

L’Étoile duurt ongeveer tweeëneenhalf uur inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Frans, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

Reviews:
De Volkskrant ★★★★: ‘L’Étoile door Opera Zuid is een uitbundig spektakel vol hilarische nieuwe teksten.’
Trouw ★★★★: ‘L’Etoile van Opera Zuid is heerlijk levendig en vrolijk.’
Theaterkrant: ‘Bovendien schreven Waut Koeken en Geoffrey Boissy nieuwe dialogen
op rijm die, zelfs als je Frans een beetje roestig is, als muziek in de oren klinken én
allemaal moderne verwijzingen en woordgrappen in zich dragen.’
Place de l’Opera: ‘Tenor Erik Slik zat zeer goed in zijn rol van de rond stuiterende Ouf
waarbij niet alleen zijn zang, maar ook zijn fraai gedeclameerde teksten opvielen.’
Klassiek Centraal: ‘Anna Emelianova stal de show. Ze zong haar prinsessenrol met
lichte hoge sopraan en schitterde in de coloraturen.’
Concertclassic: ‘Het koor van Opera Zuid, voorbereid door Bianca Chillemi, blinkt uit
in scherpe Franse articulatie én heerlijk parodistisch spel.’